Zapalenie spojówek

Gałka oczna spoczywa w tkance tłuszczowej i łącznej oraz w kostnym oczodole. Stan zapalny spojówek, śluzówki wyścielającej wewnętrzną powierzchnię powiek, może być spowodowany licznymi czynnikami, dymem kurzem jaskrawym światłem słonecznym, wirusami lub bakteriami. Stan zapalany spojówek może być także następstwem alergii lub towarzyszyć innym chorobom np. odrze. Oczy bolą i łzawią, są zaczerwienione i wrażliwe na światło. Z oka może wydostawać się śluzowata lub ropna wydzielina. Jeśli zapalenie spojówek nie ustąpi po 48 godzinach powinniśmy się udać do lekarza. Jeśli zapalenie spojówek zostało wywołane infekcją, lekarz przepisze nam krople do oczu zawierające antybiotyki albo maść do oczu. Jeśli dolegliwości spowodowała obecność ciała obcego, lekarz musi je usunąć. Gdy dziecko cierpi na alergiczne zapalanie spojówek, lekarz powinien przepisać na przykład krople do oczu z kwasem kromoglicynowym. Spróbuje także ustalić przyczynę alergii. Dziecku możemy także pomóc sami. Jeśli nasze dziecko nie pozostaje pod wpływem szkodliwych czynników, takich jak dym, czy jaskrawe światło słoneczne zapalenie spojówek powinno minąć w ciągu kilku dni. Powinniśmy przemywać oczy naszemu dziecku kilka razy dziennie ciepłą wodą, najlepiej przegotowaną. Za każdym razem musimy stosować czysty bawełniany lub lniany gazik. Nigdy nie możemy używać waty, ponieważ pozostawia ona włókna. Zimne okłady też są zalecane. Bóle łagodzi przykrycie opatrunkiem chorego oka. Dziecko powinno pozostać w domu, a przynajmniej w cieniu. Najlepiej, gdy założymy mu okulary przeciwsłoneczne, ale dobrej jakości. Zapalenie spojówek powinniśmy jak najszybciej wyleczyć, aby nie uszkodzić sobie wzroku.

Zapalenie zatok obocznych

Zapalenie zatok obocznych nosa- do zatok obocznych nosa należą zatoki szczękowe, czołowe, zatoki klinowe i komórki powietrzne zatoki sitowej. Stany zapalne zatok obocznych występują u małych dzieci i młodzieży przede wszystkim łącznie z przeziębieniem wirusowym. Od wieku dziecka, zależy które z zatok obocznych nosa jest zajęta. Stany zapalne zatok szczękowych i komórek sitowych pojawiają się dopiero w wieku przedszkolnym, stan zapalne zatok klinowych występują natomiast najwcześniej w wieku szkolnym. Zatoki czołowe tworzą się wprawdzie od drugiego roku życia, znacznie później zajęte są procesem chorobowym w stanach zapalanych zatok obocznych nosa. Spowodowane przez wirusy nagłe stany zapalne zatok obocznych nosa przebiegają podobnie jak nagły katar wirusowy i trwają od 1 do 2 tygodni. Natomiast bakteryjne stany zapalne zatok obocznych nosa nie wykazują tendencji poprawy i wymagają po ustaleniu rodzaju bakterii podawania antybiotyków. Typowe objawy to wypływ żółtawozielonej wydzieliny z nosa i drażniący kaszel, ponieważ śluz spływa na tylną ściankę gardła. Dzieci kaszlą bardzo często przez kilka minut aż do wystąpienia wymiotów, szczególnie wieczorem w godzinę lub dwie po zaśnięciu i rano tuż przed obudzeniem. Wiele dzieci skarży się na bóle głowy, szczególnie gdy schylają głowę do przodu. Jeśli wydzielina dostanie się do ucha środkowego, może wystąpić zapalenie ucha środkowego. Przy zaniedbanym zapaleniu zatok obocznych nosa istnieje niebezpieczeństwo przewlekłego stanu zapalnego okostnej albo , jeśli dotyczy to komórek sitowych zapalenia opon mózgowych. Przy podejrzeniu zapalenia zatok obocznych nosa zawsze musimy pójść z dzieckiem do lekarza. Dla postawienia diagnozy niezbędne może okazać się badanie zatok obocznych nosa: ultrasonograficzne lub rentgenowskie. Przy bakteryjnym zapaleniu zatok obocznych nosa koniecznie jest pobranie wymazu w celu określenia bakterii aby lekarz mógł zastosować konkretny, skuteczny antybiotyk.

Pseudokrup

Około 5 % dzieci między 9 miesiącem a 4,5 rokiem życia ma skłonności do kaszlu dławicowego. Wywoływany on jest najczęściej przez infekcję wirusową, ale także prze czynniki zewnętrzne, takie jak wilgotna i zimna pogoda, zanieczyszczenie powietrza i dym papierosowy. U niemowląt i małych dzieci krtań jest jeszcze bardzo wąska i grozi zamknięciem- następstwem jest brak powietrza i szczekający kaszel. U starszych dzieci od 8 do 9 lat krtań jest wystarczająco już szeroka i nie dochodzi do kaszlu dławicowego. Objawy tej choroby są następujące; wieczorem lub w nocy po kilku godzinach snu pojawia się szorstki kaszel z dusznością i głośnym ciągnącym zanoszeniem się. Dziecko budzi się, odczuwa duszność i się boi. Najczęściej na kilka dni przedtem pojawiają się niewielkie objawy przeziębienia. Kiedy będziemy chcieli pomóc dziecku, należy przede wszystkim zachować spokój. Napełnić wannę przy zamkniętym oknie gorącą wodą, najlepiej prysznicem. Kiedy wanna napełniła się, musimy wziąć dziecko na ręce , uspokoić je, zawinąć w koc i wynieść na świeże powietrze, także zimą. Gdy łazienka wypełni się parą wodną, powinniśmy usiąść z dzieckiem w łazience, aby mogło oddychać gorącym powietrzem. Powinniśmy dawać dziecku dużo picia , oraz podawać zalecany przez lekarza czopek. Czopki kortyzonowi należy przechowywać w lodówce na półce na masło, aby były chłodne i przygotowane na wszelki wypadek. Czopki powinniśmy także zabierać ze sobą, kiedy planujemy jakąś dłuższą podróż. Kiedy udamy się z dzieckiem do lekarza, lekarz powinien zbadać dziecko. Należy pamiętać że kiedy duszność nie ustępuje należy natychmiast wezwać lub udać się do lekarza, ponieważ istnieje bardzo duże ryzyko uduszenia się naszego dziecka.

Bolesne ząbkowanie

Już od około 3 miesiąca życia zaczynają się wyrzynać pierwsze zęby. Dziąsła stają się obrzmiałe w miejscach, gdzie później pojawiają się zęby najczęściej między 6 a 8 miesiącem życia. Kiedy pojawiają się kły i zęby trzonowe mogą zostać uszkodzone małe naczynka krwionośne co prowadzi do powstawania bolesnych, sinych plam na dziąsłach. Zwykle zęby nie sprawiają szczególnych problemów. Niekiedy może pojawić się stan zapalny. Dzieci raczkujące wkładają wszystko do buzi- obojętnie czy jest to czyste czy brudne.. W ten sposób dziecko poznaje świat. W śluzówce jamy ustnej znajdują się zakończenia nerwowe i dziecko dotyka za ich za pośrednictwem, aby poznać i zrozumieć otoczenie. Okres ząbkowania zbiega się z oralną fazą rozwoju dziecka która trwa od 3 do 24 miesiąca życia. Aby złagodzić ból przy ząbkowaniu i jednocześnie zaspokoić potrzebę żucia, powinniśmy podać dziecku coś do pogryzania. Najlepsze są w tym celu wypełnione płynem gryzaczki, skórki od chleba. Leczenie homeopatyczne przy dolegliwościach ząbkowania 2-3 globulki D 30, które wkładamy co godzinę pod policzki dziecka. Jeśli nasze dziecko płacze z bólu, możemy mu podać czopek Vibrucol. Osiągalne w aptekach nalewki do smarowania kojące ból łatwo znieczulają dziąsła, ale działają bardzo krótko. Godne polecenia to :herbatka z szałwii lub rozcieńczona nalewka szałwiowa- jednak szałwia ma bardzo gorzki smak

Pleśniawki

Pleśniawki są wywoływane przez grzyby. Czynnikiem chorobotwórczym jest drożdżak Candida albicans. Grzyb wędruje najczęściej z jelit niemowlęcia na skórę. Candida często zamieszkuje skórę dorosłych ale nie musi powodować oznak choroby. Matka może w czasie karmienia piersią lub zmiany pieluszek przenieść infekcję na dziecko, nawet o tym nie wiedząc. Grzybek rozprzestrzenia się wtedy w ustach dziecka zamieszkuje obszar jelitowo- żołądkowy, a także skórę przy odbytnicy. W jamie ustnej pleśniawki powodują powstawanie białych wysepek na ustach, śluzówce policzków lub języku. Aby rozróżnić pleśniawki od mleka w ustach niemowlęcia, trzeba dać dziecku do wypicia trochę herbatki, wypłucze ona mleko, a nie pleśniawki. Przy ujściu odbytnicy i narządów płciowych występują niewielkie i większe zaczerwienienia, których brzegi lekko się łuszczą i przechodzą w ładnie w małe okrągłe pęcherze. Kiedy udamy się do lekarza, lekarz powinień rozróżnić pleśniawki pieluszkowe od pieluszkowego zapalenia skóry. Lekarz przeważnie zaleci maść lub krople przeciwgrzybiczne, na przykład z nystatyną. Najważniejsza jest częsta zmiana pieluszek najlepiej po każdym oddaniu moczu. Pozwól niemowlęciu w lecie raczkować z gołą pupą. W zimie lampa nagrzewająca nad miejscem do przewijania zapewni odpowiednią temperaturę, tak że nasze dziecko może kilka razy dziennie leżeć bez pieluszek przez około kwadrans. Jeśli karmimy dziecko butelką, należy zwrócić szczególną uwagę na wyjątkową czystość butelek. Przed każdym karmieniem gotuj je przez około 10 minut. Po rozpoczęciu leczenia przeciwgrzybicznego zastosuj nowe smoczki. Brodawki piersiowe matki muszą być posmarowane środkiem przeciwgrzybicznym w płynie. Zarówno przed jak i po karmieniu piersią dziecka mającego pleśniawki w jamie ustnej. Dzieci cierpiące na pleśniawki nie powinny dostawać soków zawierających cukier i słodyczy. Cukier ułatwia rozwój grzybów.

Żółtaczka fizjologiczna noworodków

U prawie wszystkich dzieci w drugim lub trzecim dniu życia występuje żółtaczka. Jest to tzw. Żółtaczka fizjologiczna, albowiem zdrowy noworodek przychodzi na świat ze zbyt dużą ilością krwinek czerwonych. Zbędne ciałka czerwone rozpadają się i powstaje bilirubina. Wątroba noworodka nie jest w stanie szybko jej przetworzyć i bilirubina jest odkładana w skórze. Skóra dziecka jest wyraźnie zabarwiona na żółto, natomiast mocz i stolec są barwy prawidłowej. Jeśli żółtaczka fizjologiczna noworodków występuje w czasie 24 godzin po porodzie, jest spowodowana najczęściej reakcją niezgodności między krwią dziecka i matki. Może z niej rozwinąć się ciężka postać żółtaczki, która może spowodować uszkodzenie mózgu dziecka. Zaleca się ostrożność, gdy żółtaczka wystąpi dopiero po 4 dniu życia dziecka; wskazuje to na zakażenie organizmu noworodka, które doprowadziło do choroby. Jeśli skóra dziecka ma żółte zabarwienie przed drugim dniem życia albo jej kolor jest wyjątkowo intensywny lub utrzymuje się dłużej niż trzy dni lekarz powinien zbadać dziecko. Najczęstsze objawy żółtaczki fizjologicznej to żółte zabarwienie skóry, brak łaknienia i wyraźna senność. Kiedy udamy się do lekarza , lekarz regularnie kontroluje stężenie bilirubiny we krwi. Jeśli jest ono zbyt wysokie zaleci fototerapię. Dziecko jest naświetlane w inkubatorze światłem o określonej długości fali, dzięki czemu łatwiej dochodzimy do przetworzenia bilirubiny i wydalenia jej. Jeśli stężenie bilirubiny pozostaje wysokie mimo fototerapii konieczne jest wymienne przetaczanie krwi. Jeśli żółtaczka trwa u całkowicie poza tym zdrowego dziecka, dłużej niż dziesięć dni, lekarz powinien sprawdzić, czy przyczyną są zaburzenia przemiany materii

Problemy z pępkiem

Pępek noworodka musi być szczególnie staranie pielęgnowany- może łatwo stać się wrotami zakażenia. Aż do odpadnięcia powinniśmy przemywać pępek 70 % alkoholem i przykrywać go sterylnym gazikiem, który należy zmieniać co najmniej 3 razy dziennie. Nie powinniśmy zawijać kikuta pępowiny w pieluszki, może on się zmoczyć lub pobrudzić resztkami kału. Krwawienie z pępka zdarza się większości noworodków. W pierwszych dwóch tygodniach po odpadnięciu pępka mogą wystąpić niewielkie krwawienia, które zauważymy w formie zakrzepłych strumyczków na pępku lub na pieluszkach. Są one łagodne i nie trzeba ich leczyć. Powinniśmy pielęgnować pępek. Przepuklina pępkowa. Jeśli miejsce przejścia pępowiny przez powłoki brzuszne nie zamknie się szybko i dostatecznie mocno, może dojść do osłabienia pierścienia pępkowego łącznotkankowego, który może rozszerzyć się aż do 3 cm. W okolicy pępka można wtedy wyczuć lukę albo wypukłość, która palcem można wepchnąć do środka. Mała przepuklina pępkowa zwykle zanika samoistnie w pierwszych latach życia. Plastry na pępek czy zawiązywanie pępka nie skutkują. Jeśli przepuklina powiększa się, albo nie zmniejsza , musi być operowana. Ziarniak pępkowy występuje dosyć często u naszych noworodków. Jeśli nie zagojony do końca kikut pępka zaczyna się rozrastać, tworzy się ziarniak pępkowy. Należy się udać natychmiast do lekarza. Wydzielina z pępka. Sączący pępek jest oznaką początku infekcji. Wtedy kiedy zauważymy pierwsze objawy powinniśmy się udać do lekarza. Pierwszym objawem może być na pępku żółtawa wydzielina (ropa). Istnieje niebezpieczeństwo, że do organizmu dziecka dostaną się bakterie i wywołają zakażenie krwi. Lekarz sprawdzi czy istnieje przetoka i zapisze maści zawierające antybiotyk, które zwalczą stan zapalany.

Dysplazja stawów biodrowych

Dysplazja stawów biodrowych jest wrodzonym nieprawidłowym ustawieniem stawu biodrowego, które występuje często i jest dolegliwością dziedziczną. Częściej dotknięte są nią dziewczynki niż chłopcy. DO dysplazji stawu biodrowego dochodzi, gdy tak zwana panewka, czyli część miednicy, w której znajduje się kulista główka kości udowej, nie jest dostatecznie wykształcona i jest zbyt płaska. Kość nie znajduje wystarczającego oparcia. Jeśli kość udowa całkowicie wyskakuje z panewki stawowej, mówi się o zwichnięciu stawu biodrowego Dysplazja stawu biodrowego jest uleczalna, jeśli rozpozna się ją i leczy odpowiednio wcześnie. Dlatego każdy noworodek powinien być w pierwszych dniach życia zbadany przez pediatrę lub ortopedę- najlepiej za pomocą ultrasonografii. Co może wskazywać na dysplazję stawu biodrowego jeśli występują przy przewijaniu trudności z rozkładaniem nóżek dziecka albo najwyższe fałdki na pupie są na różnej wysokości. Jeśli przeoczy się dysplazję stawu biodrowego lub się jej nie leczy, stawy biodrowe zużyją się zbyt szybko i już w wieku 20 lat może rozwinąć się bolesna choroba zwyrodeniowa Najczęstszymi objawami przy tej chorobie są trudności przy rzucaniu nóżek oraz górne fałdy na różnych wysokościach. Lekarz powinien zbadać nasze dziecko. Przy każdym podejrzeniu wady stawu biodrowego lub skłonności rodzinnej należy udać się do lekarza. Jeśli u noworodka nie wykonano badania w celu wykluczenia dysplazji stawów biodrowych lekarz pediatra powinien zalecić takie badanie najpóźniej w 4-6 tygodnia życia dziecka. Lekarz zazwyczaj przy dysplazji stawu biodrowego zaleci noszenie specjalnej rozpórki. Dzięki niej główka kości udowej będzie utrzymywana w panewce stawowej. Uniknie się nieprawidłowego obciążenia i niewykształcona panewka będzie mogła powoli dojść do normy. Zwichnięcie stawu biodrowego musi być leczone przez ortopedę. Kość udowa zostanie pod narkozą ułożona w panewce stawu biodrowego i unieruchomiona. Dziecko otrzyma gipsowe spodenki, które będą regularnie kontrolowane przez lekarza, a ponieważ dziecko rośnie , często zmieniane.

Problemy ze skórą, problemy z jądrami

Trądzik noworodków występuje często. Małe punkciki w okolicy policzków i czoła noworodka mogą występować tuż po urodzeniu do czwartego tygodnia życia dziecka. Za obrzmienie gruczołów łojowych są prawdopodobnie odpowiedzialne hormony matki, przenoszone za pośrednictwem łożyska. Znikają one w czasie kilku tygodni, leczenie nie jest konieczne. Nie należy wyciskać krostek, może powstawać stan zapalny. Problemy z jądrami są także częstą chorobą noworodków. Do okresu tuż przed porodem jądra rozwijają się w podbrzuszu przy nerkach. Następnie przesuwają się w dół do moszny, gdzie znajdują się w stanie spoczynku aż do okresu dojrzewania, kiedy to zaczynają znowu rosnąć i wytwarzać nowe plemniki oraz męski hormon płciowym. W tym celu znajdują się w odpowiedniej temperaturze, niższej od temperatury ciała, dlatego jądra umieszczone są w mosznie poza tułowiem. Po porodzie lekarz bada jądra noworodka. Jeśli stwierdzi niezstąpienie jąder, po trzech miesiącach przeprowadzi badanie kontrolne. Gdy jądra nie znajdują się w przeznaczonym dla nich miejscu, dziecko trzeba leczyć hormonalnie lub operacyjnie. Wodniak jądra. Jeśli w mosznie nagromadzi się płyn tkankowy i przez nasieniowody powstaje otwarte połączenie między moszną a jamą brzuszną, mówi się o wodniaku jądra. Około 10 % noworodków płci męskiej przychodzi na świat z wodniakiem jądra. Moszna niemowlęcia jest wówczas z jednej lub po obu stronach, bardzo powiększona. Lekarz stawia diagnozę na podstawie badania specjalistycznego, podczas którego prześwietla się mosznę. Wodniaki jądra nie wymagają zwykle leczenia. Należy podłożyć od spodu pod mosznę złożoną wzdłuż chusteczkę papierową, w poprzek od jednej nóżki do drugiej. W czasie przewijania powinniśmy zwracać szczególną uwagę aby genitalia były ułożone do góry, w kierunku pępka- w ten sposób płyn będzie szybciej wchłonięty. Jeśli ten sposób nie przyniesie żadnych rezultatów, być możę będzie konieczna operacja, aby uniknąć zbyt dużego ucisku na jądra.

Problemy ze skórą

Delikatna, miękka skóra dziecka jest szczególnie wrażliwa w porównaniu ze skórą dorosłych jest bardzo cienka. Kwaśny płaszcz ochronny, których chroni skórę przed wieloma czynnikami chorobotwórczymi, rozwija się dopiero z biegiem czasu. Dlatego noworodki i niemowlęta częściej Ciepielą na choroby skóry, pojawiają się plamy i wysypka. Powinniśmy zmienione miejsca natychmiast pokazać lekarzowi, aby wykluczyć niebezpieczne infekcje bakteryjne. Wyprysk dziecięcy są typowymi dla niemowląt chorobami skóry, które wymagają specjalnej terapii. Naczyniak jest też jedną z częstszych chorób skóry u niemowląt. Zaczyna się jako niewielki czerwony punkcik i szybko rośnie aż do postaci obrzmiałego znamienia, które wygląda podobnie do truskawki. Może rozwinąć się w zyciu płodowym albo powstać w pierwszych tygodniach życia i występować na całym ciele. Gęsta sieć naczyń krwionośnych tworzy gąbczastą strukturę. Naczyniaki znikają najczęściej w czasie pierwszych siedmiu lat życia. Jeśli są niekorzystnie usytuowane, szpecą dziecko lub mogą być łatwo zranione, usuwa się je chirurgicznie. W wielu klinikach stosuje się w tym celu terapię laserową. Często występuje także Znamię naczyniowe kapilarne. Jasnoczerwone do czerwonych plamki na środku czoła, skrzydełkach nosa, górnych powiekach, wargach lub karku są często spotykane przy urodzeniu u dzieci rasy białej. Nie trzeba ich leczyć, zwykle samoistnie znikają w pierwszych latach życia. Plama mongolska. Liliowo- niebieskie przebarwienie skóry w okolicy dolnego odcinka pleców występuje najczęściej u dzieci rasy ciemnej i polega na nadmiernej koncentracji pigmentu w wierzchniej warstwie skóry. Plamy mongolskie występują u prawie wszystkich dzieci azjatyckich w Europie w krajach słowiańskich i południowoeuropejskich oraz w okolicach Alp. Plamy mongolskie nie wymagają leczenia i samoistnie znikają przed okresem dojrzewania. Skóra jest bardzo ważnym elementem naszego ciała, i dlatego należy o nią dbać, kiedy zauważymy jakieś niepokojące nowe obiekty należy udać się szybko do lekarza i zastosować się do rad lekarza.

« Previous Entries